Saturday, February 20, 2010

മാനം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍

എന്നുടെ ഹൃദയം ദുഃഖം കൊണ്ടു
നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞപ്പോള്‍
നീല വിഹായസ്സിലൊരു നാള്‍ കണ്ടു
ഭംഗി നിറഞ്ഞൊരു മഴമേഘം

സന്ധാപാധിക്യത്തിന്നാല്‍ ഞാന്‍
വേപഥുവോടെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
ആ കോടക്കാറെന്നോടോതീ-
യുത്തമമാമോരുപദേശം

സങ്കടമേതും വന്നിടുകില്‍ നീ
തെറ്റുകളെല്ലാം പുനരോര്‍ക്ക
ചൊല്ലിക്കരയുക, നിന്നുടെ കയ്യാല്‍
പറ്റിപ്പോയൊരബദ്ധങ്ങള്‍

കണ്ടിട്ടില്ലേ സൂര്യവെളിച്ചം
മങ്ങിപ്പോകും വേളകളില്‍
കാര്‍കൊണ്ടലുകള്‍ മാനത്തെങ്ങും
കാളിമ ചാലിക്കും നേരം

മേഘങ്ങള്‍ മഴ പൊഴിയുന്നു, മന-
താര് കുളിര്‍ക്കെ കരയുന്നു
ഇടിയും മിന്നലുമേവം നമ്മുടെ
തെറ്റുകളോരോന്നോതുന്നു

ഒടുവില്‍ ദുഃഖം മാഞ്ഞൂ, സൂര്യ
തേജസ്സു പാരില്‍ നിറയുന്നു
അതു നല്‍കുന്നൊരു നല്ല വെളിച്ചം
പുതുതായ് നിറയുന്നാവേശം

കരയുക കനവിന്‍ കദനം മാറ്റാന്‍
മനസ്സിന്‍ മാലിന്യം നീങ്ങാന്‍
പാശ്ചാത്താപത്തോടെ കരഞ്ഞാല്‍
ഹൃദയത്തിന്‍ കറ നീങ്ങുന്നു

ഹൃത്തില്‍ പുതിയൊരു തേജസ്സുണര്‍ന്നു
ഉള്ളില്‍ നിറയുന്നാശ്വാസം
മനസ്സില്‍ തെളിയും ജ്യോതിസ്സുമായി
ഇനിയും ദൂരം മുന്നേറൂ.......
[ജൂലൈ-2004]

Labels:

യാത്രാമൊഴി

(ആറു കൊല്ലത്തെ നവോദയ ജീവിതത്തിന്‍റെ അന്ത്യം ഉള്ളില്‍ പൊടിച്ച വേദനയുടെ ബഹിര്‍സ്ഫുരണമായി ഒരു കവിത, )


വിരഹമാണോമലെ, പരമാണുവുള്ളിലും
അണയാതെയഗ്നിയായ് ആളുന്നു, പൊള്ളുന്നു
എണ്ണമില്ലാത്തതാം സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു ഞാന്‍
ഉണരുന്നു, ഞെട്ടുന്നു, തള്ളുന്നു രാത്രികള്‍

ഉഷ്ണക്കൊടുങ്കാറ്റിലുഴലുന്നു, പുളയുന്നു
ശൈത്യത്തിനിടയിലും എന്‍ മേനിയുരുകുന്നു
യാത്രയില്‍, വഴികളിലുപേക്ഷിച്ച മോഹങ്ങള്‍
മഥിക്കുന്നുമിത്തീയിലെന്നെ കിടത്തുന്നു

ആര്‍ത്തനാദങ്ങളെന്നുള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും
ഉയരാതുടക്കിക്കിടക്കുന്നു രോദനം
എന്തു ഞാനിനിയേറെയലറിയാലും, കേട്ടു
വരികയില്ലാരുമെന്‍ വിജനമാം വഴികളില്‍

ജ്വരബാധയേറ്റു പുലമ്പുന്നയെന്‍ പ്രേമ-
ജല്പനം കേള്‍കുവാനിവിടാരുമില്ലേ
സഖികളായാരോരുമില്ലായെനിക്കെന്‍റെ
ശ്രോതാക്കള്‍ ലോകത്തിന്‍ ബധിരമാം കര്‍ണ്ണങ്ങള്‍

ഏറെ ഞാനനുഭവിച്ചെന്‍ ഭാഗ്യവേളക-
ളീ മരുപ്പച്ചതന്നൂഷ്മളച്ചായയില്‍
തീരെയില്ലിനിനേരമമ്മതന്‍ മടിയിലെ
സുരക്ഷയും സ്നേഹവുമോര്‍മ്മയായി മാറുവാന്‍

ആറു വസന്തര്‍ത്തുക്കള്‍ കടന്നേപോയി
ഈറന്‍ മിഴികളിലഴലിന്‍റെ നിഴലുകള്‍
ചാറ്റല്‍ മഴ പോലെ, പിറ പോലെ, അല പോലെ
ദിവ്യമാം സ്നേഹത്തിന്‍ ചുടല പോലെ

സാന്ദ്രമാമൊരു നാദമിനിയുയര്‍ത്തീടുവാ-
നെന്‍ നെഞ്ചിലൊരു വേണു വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്നു
സൃഷ്ടിയുടെ വേദനയുമതിനന്ത്യ ലഹരിയു-
മനുഭവിച്ചറിയുവാന്‍ ഇനിയുമുണ്ടാഗ്രഹം

കുഞ്ഞിനെപ്പിരിയുമോരമ്മതന്നുള്ളിലെ
നോവും വിരഹത്തിന്‍ താപവും ശോകവും
അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്നെ വളര്‍ത്തിയ
വിദ്യാലയം തന്‍റെ ഹൃത്തിന്‍ തടങ്ങളില്‍

പിന്നെ സജലമായ് തീരുമാക്കണ്ണുകള്‍
മിന്നിത്തിളങ്ങുമവ സ്വപ്നത്തിലാര്‍ദ്രമായ്
തന്‍റെ മക്കള്‍ പോയി വലുതായി വളരണം
നന്മ വരട്ടെയെന്നോതുമവളന്ത്യമായ്

വിടപറഞ്ഞീടുവാനെന്‍ ബാഷ്പബിന്ദുക്കള്‍
കോറിയിടുന്നൊരാ കന്മദച്ചാലുകള്‍-
ക്കപ്പുറത്തുണ്മയുടെ ക്രീഡകള്‍ കാണുന്ന
നിര്‍ജീവമായ നിമീലിത നേത്രങ്ങള്‍
[feb2005]

Labels:

നഷ്ടപ്പെട്ട വിലാപം

മേഘമൊഴിഞ്ഞൊരു വാനില്‍, താരക
ജാലം നീന്തി നടക്കുമ്പോള്‍
മനസ്സില്‍ തെളിയുവതെന്തോ, വെറുതെ
നഷ്ടപ്പെട്ട വിലാപങ്ങള്‍

ചൊല്ലിക്കരയാനാരുണ്ടിനിയൊരു
കദനം പറയാനാരുണ്ട്
എന്തുണ്ടിനിയാശിക്കാന്‍, കിളിയെ
വെയിലും മഴകളുമൊരുപോലെ

ഇണയൊടു ചേര്‍ന്നുരമിച്ചു, കഷ്ട-
പ്പെട്ടൊരു കൂടുചമച്ചു നീ
മനസ്സിന്‍ നിര്‍വൃതി നേടീ മുട്ടക-
ളിട്ടു നിറച്ചു നിന്‍ നീഡം

മാതൃത്വത്തിന്‍ സ്വപ്നങ്ങളുമായ്‌
പ്രത്യാശകളുടെ മേല്‍ അടയായി
പൊട്ടി വിരിഞ്ഞൂ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വന്ന-
വരെ കാത്തു പുലര്‍ത്തീ നീ

മേടച്ചൂടില്‍ നിന്നൊടു കൊത്തി
വെവ്വേറെ പോയ്‌, പൊന്‍മക്കള്‍
വീണ്ടും വന്നൂ ഋതു ഭേദങ്ങള്‍
ആവര്‍ത്തിച്ചിവയൊരു പോലെ

ഒടുവില്‍ വാര്‍ധക്യത്തില്‍ നീയി-
ന്നേകയും അബലയുമായ് തീര്‍ന്നു
എന്തുണ്ടു നിനക്കാശിക്കാനിനി
വെയിലും മഴകളുമൊരുപോലെ
[aug2004]

Labels:

Thursday, February 18, 2010

ഒരു യാത്ര

{ ഭോപാലിലെക്കുള്ള ഒരു തീവണ്ടി യാത്രയിലെ ചില ചിന്തകള്‍}

നീഹാര ബിന്ദുക്കള്‍ ഈറന്‍ പുതപ്പിച്ച
വാതായനത്തിലൂടെ ഞാന്‍ നോക്കുന്നിരുട്ടിലായ്
കാണാമെനിക്കേറെ രൂപങ്ങള്‍ പിന്നിലെന്‍
കാണാമറയത്തെക്കോടി ഒളിക്കുന്നു

ഈ വണ്ടിയോടുന്നെന്‍ മലയാള മണ്ണുവി
ട്ടീവീഥിയൊക്കെ ഞാനാദ്യമായ് കാണുന്നു
ജീവിതയാത്രപോല്‍ തോന്നുന്നെനി-
ക്കെന്‍റെയമ്മയെ വിട്ടു പോകുന്ന പോലെയാം

അമ്മ തന്നങ്കതലത്തിന്‍റെയൂഷ്മള-
ച്ചായപോയ് പിന്നെയോ ശുഷ്കമാം ജീവിതം
ഏകാന്ത പഥികനല്ലേകനല്ലെങ്കിലും
ചുറ്റിനുമുള്ളവരെല്ലാരുമന്യരാം

പരിചയപ്പെട്ടുഞാന്‍ പലരെയും പക്ഷേയെന്‍
വിധി, പിരിയുവാനാണവരെയീ വഴികളില്‍
പക്ഷെയറിയുന്നിന്നേകാന്ത യാത്രയില്‍
നഷ്ടപ്പെടുന്നതുമേറെ സുഖപ്രദം

ഒറ്റയ്കിരിക്കുന്നതല്ലെ സ്വതന്ത്രത
ബന്ധങ്ങള്‍ സ്വന്തങ്ങളൊക്കെയും ബന്ധനം
ഊഷര ഭൂമികള്‍ മുള്‍ച്ചെടിക്കാടുക-
ളൊക്കെയും യാത്രതന്‍ കാഠിന്യമേറ്റുന്നു
എങ്കിലുമറിയുന്നു കഠിനമാം വഴികളും
ജീവിതയാത്രയില്‍ ഹൃദയത്തിനിന്ധനം

പോകുന്നു ഞാനിനിക്കന്യമാം നാടതില്‍
സഹയാത്രികര്‍ ചിലര്‍ക്കവിടമേ സ്വന്തം
വിഷാദ മഗ്നമായ് മാറുന്നുവെന്‍ മുഖം
ആഹ്ലാദ ചിത്തരാണെന്‍കൂടെയുള്ളവര്‍

ഹൃത്തില്‍ പൊടിയുന്ന ചുടുനിണമിറ്റിച്ചു
വിരലിനാലെഴുതുന്നിതെന്‍ യുഗ്മഗാനം
ഒടുവില്‍ വന്നെത്തിയെന്‍ യാത്രയുടെയന്ത്യനാള്‍
ഒരുക്കം തുടങ്ങി ഞാനതിനോടു ചേരുവാന്‍

വാടിത്തളര്‍ന്നയെന്‍ മുഖവും കുപ്പായവും
മാറ്റിവെളുത്തതെടുത്തു പുതച്ചു ഞാന്‍
അന്ത്യമണി കേള്‍ക്കയാലറിയുന്നു, സമയമായ്
മൂകമായ് ഞാനുമിങ്ങലിയുന്നിരുട്ടിലായ്
[oct2006]

Labels:

Thursday, February 11, 2010

പരിവേദനം

ക്ഷമിക്കയെന്നോടെന്റെ ദാരുശില്പമേ
പ്രേമിക്കയില്ല ഞാന്‍ ഇനി മേലിലാരെയും
തപിക്കയാണെന്റെയകതാരതിപ്പോഴും
പൊടിക്കയില്ലതിന്‍ ഉറവകളൊരിക്കലും

മതിമതിയെനിക്കിനിയി ലോകത്തില്‍ ജീവിതം
അധികരിച്ചുപോയ് മരണമാണുത്തമം
സ്വതവേ ഞാനെന്നും വിഷാദത്തിന്‍ പിടിയിലാ
ന്നതുപരിധി വിട്ടു പോയ്‌, പൊട്ടുന്നെന്‍ നെഞ്ചകം

സുഖമെനിക്കില്ലിനിയി ഭുവനഗോളം വെറും
മരുഭൂമിയാണതില്‍ പച്ചപ്പടര്‍പ്പില്ല
തെളിയുന്നതില്ലയൊരു നീര്‍തടാകം പോലു
മത്രയ്ക് ശുഷ്കിച്ചുണങ്ങി വരണ്ടുപോയ്

എന്പ്രിയെ മല്‍പ്രാണനീ വിരൂപമാം ദേഹത്തെ
വെടിയാന്‍ കൊതിയ്കുന്നതറിയുന്നതില്ലി നീ
നീയെന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലൊരു പക്ഷെ
ഈ ലോകം ഇന്നെന്റെ വൃന്ദാവനം പോലെ

പക്ഷെ നിന്‍ ഉള്ത്തുടിപ്പുകളിലൊന്നു പോലും
നീയെനിക്കായ് സമര്‍പ്പിച്ചതല്ലല്ലോ ദേവീ
പിന്നെയെന്തിനോ ഞാന്‍ വീണ്ടും കൊതിക്കുന്നു
നിന്‍ പ്രേമ ബാഷ്പമെന്‍ ശവകുടീരത്തിങ്കല്‍
[mar2006]

Labels:

Sunday, February 7, 2010

നമ്മുടെ വിരഹത്തിന്

(ആദ്യമായി എഴുതിയ പ്രേമലേഖനത്തില്‍ ചേര്‍ക്കുവാന്‍ എഴുതിയ കവിത. സമാപനത്തിന് ഒരു പഞ്ച് കൊടുക്കുന്നതിനായി എസ്. കെ പൊറ്റെക്കാടിന്‍റെ ഒരു ദേശത്തിന്‍റെ കഥ യില്‍ നിന്നും രണ്ടു വരികള്‍ കടം കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ക്ഷമിക്കുക)

ഓര്‍ത്തോര്‍തിരിക്കുമ്പോള്‍ വീണ്ടുമോര്‍ക്കാന്‍ തോന്നു-
മെത്രയോ സുന്ദരം നിന്‍ മുഖം പ്രിയസഖീ
ഏറെയായ്‌ നാളുകള്‍ നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞിട്ടു
നീറുന്നിതെന്‍ മനം അറിയുന്നുവോ പ്രിയേ?

മിഴികളോ നനയുന്നു, പുഴപോലെയൊഴുകുന്നു
മഴ പെയ്തു തോരാത്ത മാനം പോലെ
ഒരു നോക്കു കാണുവാന്‍ ഒരു നിമിഷമാ മുഖം
ഒളി കണ്ണാല്‍ കണ്ടൊന്നു സായൂജ്യമടയുവാന്‍

മധുപൊഴിയുമധരത്തിലൊരു നേര്‍ത്ത പുഞ്ചിരി-
യതു മതിയെനിക്കെന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍
ഏറെ ദൂരത്തില്‍ നീ ഏകയായെങ്കിലും
നിന്‍ ഹൃദയസ്പന്ദനമറിയുന്നു ഞാനിന്നും

സംവദിക്കുന്നു ഞാനെപ്പൊഴും നിന്നുള്ളില്‍
ഉറവയെടുക്കുന്നൊരാത്മാര്‍ത്ഥ പ്രണയത്തെ
അറിയുന്നളക്കുവാന്‍ ആവുന്നതില്ലെന്‍ തു-
ലാസുകള്‍ക്കിപ്പോഴും ത്രാണിയില്ലീശ്വരീ

നൊന്തു പിടഞ്ഞു ഞാന്‍ മൃതിയെടുക്കും മുന്‍പു
വരിക, വെറുതെയൊന്നു കാണുവാന്‍, മിണ്ടുവാന്‍
സ്വര്‍ഗ്ഗമോ, സ്വര്‍ണ്ണക്കൂമ്പാരമോ സാന്ദ്രമാം
സ്വപ്നമോ, പകരമായ് തരുവാന്‍ തുനിഞ്ഞാലും

ഇല്ല, മറക്കുവാനാവില്ല, നിന്നെയെന്‍
സൌന്ദര്യധാമമേ, പനിനീരിന്‍ പുഷ്പമേ
'അത്രമേല്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചു പോയതെന്‍
കുറ്റമാണെങ്കിലെന്‍ ദേവീ, പൊറുക്കണം'.........
[oct2005]

Labels:

Saturday, February 6, 2010

എന്‍റെ സഞ്ചയനം

ക്ഷണിക്കാതെ എന്നെയന്നൊരു നോക്കു കാണുവാന്‍
കണ്ണീരണിഞ്ഞതാം മിഴികളോടെത്തിയോര്‍
എണ്ണിയാല്‍ തീരാത്ത ജനസംഘമെത്തിയിട്ടു
ണ്ടിന്നുമെന്‍ സഞ്ചയന സദ്യയുണ്ടീടുവാന്‍

രോഗമെന്‍ ദേഹത്തെ കാര്‍ന്നിടും വേളയില്‍
വേഗമെന്‍ കാലനൊന്നണയാന്‍ കൊതിച്ച നാള്‍
സൌഖ്യമാശംസിച്ചെന്‍ ശോകത്തെപ്പങ്കിടാനാ-
രികിലീ വഴി വന്നിരുന്നീലല്ലോ

തെക്കിനിതുണ്ടിലെന്‍ ദേഹം ദഹിച്ചതിന്‍
ശേഷിച്ച ചാരത്തില്‍ പുകയില്ല കനലില്ല
നില്കുന്നു മാങ്കുറ്റിയെന്‍കൂടെ വെന്തതിന്‍
ബാക്കിയായസ്ഥിമാടം പോലെ പൊക്കത്തില്‍

എരിഞ്ഞടങ്ങുമൊരു ചിത പോലെ ജീവിതം
മരിച്ചിടും മുന്പിതാളുന്നു ഘോരമായ്
ദുഷിച്ച നാറ്റം പരത്തിയീലോകത്തില്‍
ദേഹി പുക പോലെ പോകുന്നു, നിശ്ചെഷ്ട ചാരം ശരീരം

ഇത്ര നാള്‍ സ്നേഹിച്ച ദേഹത്തെ വിട്ടു ഞാന്‍
തത്രപ്പെട്ടോടിയ നേരത്തു പോലുമെന്‍
ഗാത്രത്തെക്കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞവര്‍
ക്കെത്രയും സ്വാര്‍ഥമാം വീര്‍പ്പുകള്‍ മാത്രമാം

പ്രിയപത്നി ചോടിപ്പിതെന്‍ ജഡത്തെപ്പൂണ്ടി-
തരുതെന്തിനെങ്ങളെ വിട്ടിട്ടു പോയി നീ
ആരുണ്ടിതെന്‍ വഴിയിലായ് കൂടെനി
ന്നഴലിലും നിഴലിലും തുണയായിരിക്കുവാന്‍

പ്രേമാര്‍ദ്ര രാത്രികളിലെന്‍ ശയ്യ കുളിര്‍കോരി
വാമ ഭാഗത്തില്‍ നീ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ
തൂമന്ദഹാസം ചൊരിഞ്ഞു നീ നില്‍ക്കാതി-
യാമാതിലെന്നെ തനിച്ചാക്കിപ്പോകയോ?

"ഈ ഭുവന വാസം മടുത്തു നീ പോയപ്പോള്‍
ശപ്തയെന്നെയും കൂട്ടാഞ്ഞതെന്തെടോ?"
നീ വരില്ലെന്നറിഞ്ഞു ഞാന്‍ വിളിച്ചീല
ആര് കേള്‍കുവാന്‍ നിന്‍ ഭംഗി വാക്കുകള്‍?

ജീവസ്പന്ദനം നിലച്ചതാമെന്‍ ഗാത്രം
മൂന്നു നാള്‍ നിങ്ങളൈസില്‍ വച്ചീലയോ
കാത്തുവച്ചെന്‍റെ മരവിച്ച ദേഹത്തെ
ഫ്രാന്‍‌സില്‍ ഉള്ളോരു പുത്രന്‍റെ വരവിനായ്

മോടികൂട്ടുവാന്‍ തൈലം തളിച്ചിട്ട്
പ്രൌഡിയോടൊരു മൊബൈല്‍ മോര്‍ച്ചറി
ക്കുള്ളില്‍ വച്ചെന്‍റെ നീലിച്ച ദേഹത്തെ
നാലാള് കാണാനനുശോചിച്ചീടുവാന്‍

കത്തിയെരിഞ്ഞെന്‍റെ ചിതയില്‍ കിടന്നതാ-
മസ്ഥിയൊന്നുരണ്ടൊരു കുടം പേറുന്നു
ഇത്ര നാള്‍ ഭൂവില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടന്നോരെ-
ന്നസ്തിത്വമിപ്പോഴും തടവിലാണങ്ങനെ

അങ്ങകത്തെ മുറിയില്‍ മുഴങ്ങുന്നി-
തെന്മരണ പത്രത്തിന്‍ പേരിലെ ചര്‍ച്ചകള്‍
വസ്തുവകകള്‍ തികഞ്ഞില്ലയെന്നോര്‍ത്തു
പ്രാകുന്നിതെന്‍ മക്കളും മരുമക്കള്‍

വൈധവ്യ പെന്‍ഷനൊന്നൊപ്പിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി
കാതോര്‍തിരിക്കുന്നിതെന്‍ ഭാര്യയെങ്കിലോ
വൃദ്ധസദനത്തിലമ്മയെ തള്ളുവാന്‍
ബുദ്ധിയാലോചിച്ചിരിക്കുന്നു മക്കളും

പൊതു ദര്‍ശനത്തിന് വെച്ചതാമെന്‍ മുന്നില്‍
നേതാവോരാളെന്നെയേറെ പ്രശംസിച്ചു
കൈതവം ചൊല്ലുന്നതല്ല ഞാന്‍ സത്യത്തി
ലാദ്യമാണയാളെന്നെ ദര്‍ശിപ്പതും

ഭാവനാസൃഷ്ടിയാം പലതും പറഞ്ഞയാ-
ളവകാശമാക്കിയെന്‍ സൌഹൃദ ബന്ധവും
ശവമെണീറ്റോതീടുകില്ലെന്നുറപ്പിലോ
യിവനെന്‍റെ പേരിലും വോട്ടുകള്‍ കാണുന്നു

വിസ്തരിച്ചീടുവാനില്ലിനിയി ജീവിതം
വിസ്മരിച്ചീടുമെന്‍ ജന്മമെല്ലാവരും
മസ്തകം പോക്കിയീ ഭൂവില്‍ മദിച്ചവര്‍
ഭസ്മമായ് ഭൂതങ്ങളായ്പ്പിരിഞ്ഞീടുന്നു

സ്നേഹമെന്നുള്ളതോ, മരണത്തിന്‍ മുന്‍പെയാം
മോഹമൊക്കെയും ഭൂവില്‍ മറക്കണം
സര്‍വമുപേക്ഷിച്ചിതെന്‍ ജീവ ദേഹിയെ
പരമാത്മ സന്നിധിയില്‍ ചേര്‍ക്കണം ത്ധടുതിയില്‍

ഇന്നിതില്ലെന്നുള്ളിലധികമായാഗ്രഹം
ഒന്നു കൂടിയീഭൂവില്‍ ജനിക്കുവാന്‍
മന്നിതിലിന്നിക്കുടിലമാം നരകത്തി
ലെന്തിനിനി ഞാനീ നിന്ദകള്‍ താങ്ങണം

തെക്കുഭാഗത്തു തെങ്ങ് വച്ചേടത്തോ-
രട്ടി മണ്ണെനിക്കവകാശമാണിന്നും
അവിടെയെന്‍ തറയില്‍ തിരിതെളിച്ചീടുവാ-
നരികിലില്ലെനിക്കാരോരുമിനി മേലില്‍

മക്കളെല്ലാമിന്നാടു വിട്ടിട്ടങ്ങു
മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്‍ ചേക്കിടം തേടുന്നു
തെറ്റുകൂടാതെയിംഗ്ലീഷു ചൊല്ലുമെന്‍
കൊച്ചു മക്കള്‍ക്കറിയുമോ കൈരളി

എന്തിനായി ഞാന്‍ തേങ്ങുന്നതിങ്ങനെ
ന്നത്മാവു നിര്‍വാണ പൂര്‍ത്തി നേടുമ്പോള്‍
കാതമേറെ ഞാനോടിത്തളര്‍ന്നെന്നി-
ലൌത്സുക്യമങ്ങെന്‍റെ നിത്യതയിലെത്തുവാന്‍

മഹിയില്‍ പകയും കുടിലതയുമെന്തിനാ-
ണഹിതമാം കാര്യങ്ങള്‍ ചിന്തിക്ക വേണ്ടടോ
മോഹഭംഗങ്ങള്‍ തന്നൊരീഭൂമിയില്‍
സ്നേഹശില്‍പങ്ങള്‍ പണിതുയര്‍ത്തീടുക

നേരമാകിലോ പോകണം, ക്ഷിതിവിട്ടു
പരലോക ഗേഹമേ പരമാത്മസത്യം
കരയുകില്ല ഞാനറിയാതെ പകരമി-
ന്നറിയുന്നു ജന്മമൊരു ക്ഷണമാത്ര സംഭവം
[jan2006]

Labels:

സ്വപ്നം

ഇന്നലെ മയങ്ങുമ്പോള്‍ എന്‍ രാത്രി ശയ്യയില്‍
രോമാഞ്ചമേകും തണുപ്പായിരുന്നു
ശൂന്യമാം കോണിലോ നീഹാര ബിന്ദുക്കള്‍
ഘനീഭവിച്ചാര്‍ദ്രമായ് നിന്നിരുന്നു

അകലെയേതോ മരക്കൊമ്പില്‍ ചേക്കേറുന്ന
വേഴാമ്പലഴലിന്‍റെ ഗാനം മീട്ടി
അത് കേള്‍കയാലോ ഇളം കാറ്റടിച്ചപോ
ലിലച്ചാര്‍ത്തുകള്‍ നേത്ര താപം പൊഴിച്ചു
പതിയെ ഞാന്‍ സ്വപ്ന സമ്പന്നമാം നിദ്രയ്കു
വഴി നല്‍കി രാത്രിയുടെ അന്ത്യമാം യാമത്തില്‍

നിദ്ര തന്നാലസ്യമെങ്കിലും ഞാന്‍ പ്രിയേ
നീ വരും കാലൊച്ച കാതോര്‍ത്തിരുന്നു
അരികില്‍ നീ വന്നിട്ടും ഞാനൊരു മോഹന
സ്വപ്നമെന്നോര്‍ത്തങ്ങിരുന്നു പോയി
കൈകള്‍ക്കു സാധ്യമാം ദൂരത്തതെങ്കിലും
നിശ്ചെഷ്ടനായങ്ങിരുന്നു പോയ്‌ മിഥ്യ പോല്‍

സ്വപ്നാടനം പോലെ നമ്മള്‍ നടന്നൊരാ
പോയ്കയുമാമ്പല്‍ കുളവും കടന്നുപോയ്
ചാന്ദ്ര മാസത്തിന്‍റെ ജ്യോത്സ്നയിലീറനായ്
രാക്കാറ്റിലാലിംഗനം ചെയ്തു നിന്നു നാം
കളകളം പാടുന്ന പുഴ പാതിരാമണല്‍
തീരത്തൊരുക്കി നമുക്കേറെ നിമിഷങ്ങള്‍

മൌനമായ് നമ്മളിരുന്നെങ്കിലും ഹൃത്തി-
ലെത്രയോ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പങ്കു വെച്ചു
നിന്‍റെ ദുഖങ്ങളും പരിഭവ പ്പൂക്കളും
എന്നുള്ളിലാര്‍ദ്രമാം ഒരു തേങ്ങലായി
എങ്കിലും ഞാന്‍ ധീരനയിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു നിന്‍-
കണ്നീര്‍ക്കുടങ്ങളീ വിരലാല്‍ തുടച്ചു

രാവേറെയായപ്പോള്‍, രാപ്പാടി തന്‍ പാട്ടി
നന്ത്യമാം ദ്രുത താളമെത്തിയപ്പോള്‍
എന്‍ നെഞ്ചില്‍, വാടിക്കുഴഞ്ഞ പൂമൊട്ടുപോല്‍
നീ വീണുറങ്ങി ഞാന്‍ നിദ്രയ്കധീനനായ്

പുലരി തന്‍ പുളകമീ പുല്‍നാമ്പിലൊക്കെയും
പതിയെപ്പടര്‍ന്നപ്പോള്‍ ക്ഷീണിച്ചുണര്‍ന്നു ഞാന്‍
അവിടെയെന്‍ ശയ്യയുടെ വാമാഭാഗത്ത്‌ നീ
ചൂടുള്ള അസാനിധ്യമായിരുന്നു
സ്വപ്നമിതെങ്കിലും എത്രയോ സുന്ദരം
വീണ്ടും വരിക നീ, കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാന്‍..........
[aug2005]

Labels:

Friday, February 5, 2010

വാടാത്ത പുഷ്പങ്ങള്‍

അര്‍ത്ഥശൂന്യമാമെന്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ
അടിക്കുറുപ്പിന്നു ഞാന്‍ അടിവരയിട്ടപ്പോള്‍
കിനാക്കളെ നിത്യ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചതാം
ഈ താഴ്വരയിലൊരു സ്വച്ചന്ദ സന്ധ്യയില്‍

മഞ്ഞു ചാര്‍ത്തിയ ശീല നീക്കി നീ
പൌര്‍ണമി ക്കലയായ് ഒഴുകി വന്നീലയോ
പൂത്തു നില്‍ക്കുമൊരു ചെമ്പനീര്‍ ചെടിയുടെ
ചുണ്ടില്‍ തത്തി ക്കളിക്കുന്ന നീഹാര
ബിന്ദു പോലെ നിന്‍ കണ്‍കളില്‍ കണ്ടു ഞാന്‍
ശൂന്യ ശുഷ്കമാമെന്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ
പ്രണയ പൂര്‍ണമാം തേനും പൂനിലാവും

തെറ്റതെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കുക സ്നേഹിതേ
മര്‍ത്യ ജീവിത നാടകം കുലീനമാം കള്ളം
എന്‍ ജന്മ സുകൃതമാം നിന്നാദ്യ ദര്‍ശനം
ഇന്നുമോര്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍ കൊതിയോടെ നോവോടെ

നിശബ്ദമാമൊരീ പ്രണയ മണി വീണയുടെ
സംഗീതം അപശ്രുതിയും ആത്മാവിനാധിയും
ഹൃദ്യമായൊരീ പ്രണയാഭിലാഷത്തിന്‍
ദിവ്യ സ്മരണകള്‍ കടലായിരമ്പുന്നു
ചക്രവാളത്തില്‍ പ്രതിധ്വനിച്ചീടുമെന്‍
തേങ്ങലുകള്‍ക്കായുള്ളില്‍ ഉള്ളതോ ശ്മശാനങ്ങള്‍

അവിടെ ഞാനര്‍പ്പിക്കുന്നു എന്നാദ്യപ്രണയമേ
നിന്റെ ഓര്‍മയ്കായിട്ടു ഒരു പിടി പുഷ്പങ്ങള്‍
ഈ കുഞ്ഞു പൂക്കളെ പോലെയല്ലോര്‍മകള്‍
നിലനില്‍ക്കുമത് വാടിപ്പോകാതെ കരിയാതെ.....
[may2005]

Labels: